ANDERE WOORDEN

OP GRIJS

maar het zal de allereerste tekening door de mens

     autofabrieken, etentjes, driehoeksverhoudingen, kant

oranje op grijs

    dragon in potten, postzegelverzamelingen, skiliften

ruw getekend

     nagellak, schaakspellen, monopoly, kerken

een os, een landschap

      vlechtwerk, breiwerk, kortwerk, langwerk

een vuur, een andere mens

     marmeren gebouwen, reisschema’s, rodeo’s

een pijl en een boog

     biografieën, kruiswoordraadsels, verdomme

en zo was de allereerste tekening door de mens

     onderwijs, weefgetouwen, marketingcampagnes

oranje op grijs, grijs, grijs

DANS

I.
Hij is verliefd hij is verliefd hij danst de glans van de vloer.
Hij plukt een roos, twee, drie, vijftien en draagt het boeket naar zijn geliefde.
Zij houdt van hem en van de geur van de bloemen.
Ze zegt ‘ze zijn zo mooi’ en ze valt hem in de armen.
Samen dansen ze de glans van de vloer,
samen dansen ze de glans van de vloer.

Ze volgen het vierkant, ze volgen de tegels, ze volgen de muziek en ze wiegen heup aan heup,
zij neuriet met de ogen gesloten,
hij kust haar en ruikt nog de geur van de rozen – de geur heeft zich in haar poriën genesteld
en hij valt bijna flauw
en samen dansen ze
tot de glans van de vloer.

II.
Ze zijn oud, ze dansen op de aarde, herkennen witte vlinders en koesteren
de herinnering van de rozen en het dansende heup tegen heup
en proberen nog een twee drie een twee drie en hij zegt
O wacht en hij gaat de kamer uit
en komt een half uur later terug met een roos,
twee, drie, vijftien en draagt het boeket naar zijn geliefde

en zij houdt van hem en van de geur van de bloemen,
ze zegt ‘ze zijn zo mooi, ze zijn zo mooi’ en ze
hernemen de dans, tot de glans van de vloer.

TENEN

Ik rooster een kreeft.
Ik eet een banaan.
Er zitten vijfduizend of meer zandkorrels tussen mijn tenen.

DAG 18055

“Sta me toe,” zeg ik, “om over de dooi te fantaseren,” zeg ik, zogenaamd ernstig.
De scherpe kranten- en radiostem murmelt iets na, ik beslis om haar te negeren en rangschik wat papieren. Ik neem een tijdschrift, ik neem een gedichtenbundel, ik blader.

DAG 18054

het zou moeten volstaan om de glinsterende want bevroren sneeuw alleen maar te bekijken, en er niet, in twintig gedichtregels of in een stuk proza, over te schrijven, bijvoorbeeld.
de kachel was bijna uit, maar 1 kleine plank en daarna een iets dikker blok hout waren voldoende.
en nu zie ik de rook uit de schouw komen, ik moet me inspannen, de lucht is nog donker.
geen ochtendgeruis achter mij.
en als ik goed luister, inbeeldend luister, hoor ik het getik van de dooi.

“Te vroeg, te vroeg, het dooit helemaal niet,” gilt een scherpe stem. Ik werp een blik over mijn rechter schouder.
“Dag, scherpe stem,” zeg ik.
Ik ken haar, die stem. Ze schrijft in de kranten, ze spreekt op de radio, ze loopt door de straten.

JEAN-GUY

Hij begon de straatstenen te tellen, negenennegentig, honderd. Hij hinkelde helemaal terug en vond een nieuw spel uit.

                   langs de borders, langs de paden richting het bos

Hij ontmoette een vrouw, een man, een kind, knoopte met ieder van hen een gesprek aan, testte hun weten en kunnen

                   piepkleine bloemen en verloren gewaande petals

en begon te fluiten, gerustgesteld door zo veel nieuwe contacten. Hij zou hen een bezoek brengen, vandaag, morgen, overmorgen, volgende week,

                   een veulen, een everzwijn, een hert,

begon alvast de kaarten te schudden en vulde zijn lijst aan met namen, vier, vijf, zes, zeven.

                   een bessenstruik, een roos, twee, drie

Begon dan opnieuw, het tellen, tweehonderd, duizend, de hele dag voort, viel soms in slaap maar had de tussenstenen nauwgezet genoteerd, tienduizend en nog eens

                   een meeuw, ver afgedreven

verkoos voor de rest van de dag de lantaarnpalen, zeven, zeventien, zevenenvijftig,

                   en het zicht op de zee en haar golven,

en floot nog een deuntje en telde en schikte en geeuwde en beet op zijn potlood.

                   langs de paden, richting het bos.

UNFRAMED

Daarna vlogen een vogel, een mier, een kleine olifant, een danser, een porseleinen schotel, een glas water
boven haar hoofd.
En wist zij de kinderen, langs het raam, op het tapijt, groen, rood en grijs, door de lucht, als een bijl, op de lucht, als een veer, over het bos, als een zweefvliegtuig en zonder bemanning.

Daarna drie vier achtendertig en zesenzestig
daarna punten, komma’s, uitroeptekens en spaties
daarna ogen, hielen, ellebogen, poriën en strijkijzers
en ingenieuze berekeningen en stijloefeningen, stijloef, st
en nieuwste vierkantswortels en sterktes van metalen en van beton
en lange woordenboeken en groene voetballen en paarse mensen en donkerrode madelieven

daarna zeven acht dertienhonderd
en luizen in zeeën
en ballerina’s op ijzen
en grote kleine dieren en stampende vogels en gracieuze boksers

Daarna vlogen volledige dierentuinen in een cirkel in de kleinste vergaderzaal van de school,
de kinderen keken
de ouders en leerkrachten
de grijze professoren
- zij verklaarden de oefening onbestaand
- zij schudden het hoofd en zegden

te gehoorzamen

De leerlingen schaterden, legden een beek in een knoop, een driehoek, een stille kreet, een trage vogel, een dubbele vinger
zij bleven in de kleinste vergaderzaal van de school,
zaten langs de muren
in licht en in lucht en keken –
ademloos – naar
de drie en de vier en de achtendertig en de zesenzestig,
naar de volledige dieren en tuinen – zij vlogen

en wist zij de kinderen, langs het raam, op het tapijt, groen, rood en grijs, door de lucht, als een bijl, op de lucht, als een veer, over het bos, als een zweefvliegtuig en zonder bemanning.

FRAMED

Namen

EMMA, EMMA

Ze zeggen het ijs is dun.
Een kind op zijn tenen.
Het blijkt een ballerina.
Ze herhalen het ijs is dun.
De ballerina heeft een sjaal, handschoenen en een muts.
Ze herhalen.

Zij beweegt als de lucht.
We zien de sjaal, de handschoenen, de muts.
We zien het licht in haar ogen en
zij sluit de ogen.

Zij beweegt, zij beweegt.
Zij is een kleine wervelwind.
Ze zeggen het ijs is dun.
Zij danst haar dans als een zomerbries.
Ze zeggen het ijs.

De ballerina opent de ogen, we zien het licht,
Ze sluit de ogen, ze wordt een zachte orkaan,
De mensen kijken gebiologeerd en zeggen
het ijs is dun.

De ballerina op de tippen.
De ballerina als lichtblauwe tekening.
Haar adem, een waas.
Haar warmte, over het ijs.

Ze zeggen het ijs.
De ballerina, de ogen gesloten
en open,
gesloten

Een beweging, een glimp van een dans, een echo.
Ze zeggen het ijs.
De armen, gracieus,
De benen en voeten, als lucht.

De ballerina, de ballerina,
zacht,
is niet te bespeuren,
is lucht

maar zij zeggen het ijs
en zij herhalen het ijs.
De ballerina, het licht in de ogen,
beweegt, zij is lucht.

DANS IS EEN PLAN

daarna kwam het verhaal van de dansers – wit – wit – blauw – blauw – voet – voet – pauze – noot – noot – ik onderbreek, leg de papieren met de uitgeschreven noten en bewegingen naast elkaar – dans is een plan – ik leg de twee dansen naast elkaar, fase 1 naast de andere fase 1, fase 2 enzovoort – dans is een groot plan – choreograaf 2 – mijn lijf giert, de tranen wringen door mijn ogen, langs mijn wangen en kin, op mijn borst, boren zich in mijn maag, komen er langs mijn rug en mijn armen weer uit, vallen op de grond, boren zich in de aardbodem, tasten aan – dans was bij hem een groot plan – vraag niet om namen, drop, drop, de dansen rijmen, ik hou de doorslagen tegen het licht, het licht ontploft, de aarde keert ondersteboven en in dezelfde adem keert zij binnenstebuiten – omg